SARDU

Comunu de Carbònia: Cenàbara 24 de Maju, a is ses de a merí (18,00), in sa Sala Astarte, in sa Miniera de Serbariu de Carbònia, nc’est sa  presentada de su líbburu de Carla Perra, intítulau: “La Fortezza Sardo-Fenicia del Nuraghe Sirai. Il Ferro II di Sardegna” . S’acontéssiu dd’at organizau su Comunu de Carbònia imparis cun su Sistema Museu.

Su líbburu dd’at pubricau su CNR- Istitutu de stúdius asuba de su Mediterraneu Antigu, in su cuntestu de unas cantu monografias “Collezione di Studi Fenici”. Su líbburu est de grandu importu po sa tzitadi de Carbònia, giai chi su cuntzessionàriu de is sgavus de su Nuraxi Sirai est su Comunu de Carbònia etotu, po médiu de su Museu Archeológicu “Villa Sulcis”, e s’autora de su líbburu, Carla Perra, est sa Diretora de su campu archeológicu de su Si.Mu.C. (Sistema Museali de Carbònia) e de is sgavus de su Nuraxi Sirai.

Intervenint a sa presentada:

Paola Massidda, Sindaghissa de Carbònia;

Sabrina Sabiu, Assessora a sa Cultura;

Maura Picciau, Subraintendenti SABAP;

Sabrina Cisci, Funtzionària SABAP;

Massimo Botto, ISMA-CNR;

Carla Perra e is àterus autoris.

A livellu scientíficu su líbburu rapresentat su primu puntu firmu asuba de sa documentatzioni e asuba de s’interpretatzioni de s’úrtima fasi de sa civilidadi nuràgica (Ferro II: 750-550 a.C. ca.) e de s’integratzioni cosa sua cun sa comunidadi fenítzia aposentada in su Sulcis.  Própiu in custu períodu particulari, caraterizau de una cultura materiali originali, sa pubricatzioni presentat un’arcivu mannu e arricu de minudus. Su líbburu costituiscit, difatis, un’editzioni cumpleta de is sgavus fatus in prus de 15 annus de trabballu in sa fortesa fundada a s’acabbu de su de 7 séculus a.C. asuba de unu furriadroxu chi giai esistiat de s’edadi de su Brunzu e a is peis de su Nuraxi beru e própiu.

A parti sa descritzioni stratigràfica e s’interpretatzioni de totus is fàbricus e is  bixinaus sgavaus (sa zona de s’enna, is fortificatzionis e su magasinu, s’àrea sacra e s’ofitzina de s’imbirdi, s’ofitzina de sa peddi, e aici sighendi), su líbburu proponit s’editzioni intrea de sa produtzioni de terràllia, po custa  benit propostu unu modellu nou de crassificatzioni, e in prus un’anàlisi de is tipus de aposentamentu, de s’architetura e de su sistema territoriali innui s’aposentamentu si fichit.

Sa monografia  s’arricat de su cuntribbutu de àterus studiosus: su stúdiu de Stefano Santocchini Gerg asuba de is terràllias importadas, aregas e etruscas; su stúdiu de Valentina Ligas asuba de is ainas de perda agatadas in s’ofitzina de s’imbirdi e in cussas de is peddis e a s’acabbu s’aprofundamentu asuba de s’ambienti giológicu de Mauro Villani, innui si scerant is zonas de innoi ndi lompiant is materias primas umperadas in is tziclus de produtzioni de sa fortesa.